'William, hygiëne-rukker!'
Wekenlang had William S. opgezien tegen de jaarlijkse reünie van zijn studentenflat. Niet dat hij toen geen leuke tijd had gehad, integendeel. Ze hadden hondenbrokken gegeten, de zwanenhalzen van elkaars wc's losgedraaid, koelkasten onder stroom gezet en het blééf spannend om Janine in haar Mickey Mouse slaapT-shirt onder de douche te zetten. Maar sinds hun afstuderen ging het met iedereen zo verdomde goed. Behalve met hem. Fluisterend repeteerde hij de verklaring waar hij drie slapeloze nachten naar gezocht had: omdat mijn credibility als sales agent in het geding kwam heb ik mijn grootste leverancier moeten deleten.
Een plastic bekertje lauw bier werd in zijn handen gedrukt.
'Heb jij al wat om je kont te krabben? Jij zit toch in die desinfectiebusiness?'
'Eh, zat. Omdat...'
'Heb je de rest al gezien? Wentelteefje is er ook. Jij geilde toch altijd op die katoenen slipjes die ze in de droger liet slingeren?'
'In de droger?'
'Hee, natte kip!'
Ze waren er allemaal. William deed z'n best het plastic bekertje met bier niet fijn te knijpen voor hij het leeg had. Op enkele lange houten tafels stonden suikerspinnen, flessen wijn, duivensaté, en een biobak met vissalade, voor de gelegenheid opgemaakt met versufte maar levende krabben en een muf ruikende kwal waarin een rood-wit-blauw vlaggetje was gestoken.
Natte Kip beet de spits af. Ze had van haar vader de eerste Overijsselse struisvogelfokkerij overgenomen. Tijdens een safari in Midden-Afrika had de oude man een mysterieuze hartaanval gekregen. Goed, haar eerste zelfgefokte exemplaren waren wat ondermaats. En het personeel was fucking chagrijnig omdat de lonen niet meer waren uitbetaald sinds ze was overgeschakeld naar een goedkoper administratiebureau. Maar wie niet vreesde voor zijn leven behaalde er rendementen om je vingers bij af te likken.
Ballenknijper nam het over. Als exporteur van genetisch gemanipuleerde tulpenbollen had hij de vrouw van zijn dromen gevonden. Een Poolse die van de Nederlandse taal nog maar weinig begreep en daarom op aanraden van Ballenknijper vandaag thuis was gebleven.
Met Wentelteefje ging het uiteraard ook fantastisch. Als productmanager van een nieuw vitaminepreparaat onder de naam 'Ohay_', het Japans voor goedemorgen, onderhield ze trouw een timeslipping relatie met de Nederlandse handelsconsul in Tokyo. Haar vrije tijd stak ze in de product placing van zeewiermaskers én de jaarlijkse reünie.
En had er iemand ooit nog wat gehoord van...? Nee, niemand. Maar dat was al zo geweest tijdens hun studententijd. William kneep zijn billen samen.
'En jij William?'
Over de rand van zijn zesde lauwe biertje keek hij weg naar een poster van een ongezond model dat iedereen opriep om bloeddonor te worden. In haar mond waren met viltstift enkele draculatanden getekend. William aarzelde. Hij was net ontslagen als vertegenwoordiger van reinigingsmiddelen. Hij kon niet liegen, en het product dat hij moest verkopen deugde van geen kant. Hij nam de laatste slok van zijn lauwe bier.
'I am not born to lie, but lie and I will be born,' flapte hij er tot zijn eigen verbazing uit. Het constante halfdronken gehinnik van zijn collega's verstomde.
'Aardstrrrralen,' reutelde Ballenknijper. 'Dit hui huis is een brrrron van succes.'
'Op is op is op het succes!' krijste Natte Kip.
Wijn en bier werden dankbaar naar binnen gegoten.
'Maarrr suck, sukkelsex moet je wel leren handteren!'
'Prrrecies, je kunt ons gerustig om een kilo adviesjes vragen.'
Dankbaar glimlachte William naar het papieren meisje met de draculatanden.
Anderhalve avond en twintig rondjes later ging William vol goede moed naar huis. Er moest milieuvriendelijk postpapier komen. Een duurdere mobiele telefoon. Een tweede bankrekening. En een eigen website. Hij zou een adviesbureau oprichten.
William wilde een representatief pak aanschaffen. Maar van harte werd hij niet geholpen.
'Een kostuum kunnen we op maat maken, uw figuur niet,' zei de ambitieuze verkoper ontactisch. William kon de eerlijkheid wel waarderen. Een dag later fietste hij vastberaden naar het gemeentelijke zwembad om zijn slappe spieren te reanimeren.
Jumbo Splash, kruidenbaden, Lazy River, Amazon Rocketeer, invalidentoilet, Lake Bubble, healthcenter, Kiddo Poel, Bounty Beach Shop, Country Bar, eerste hulp, uitgang...
Met grote moeite ontcijferde William de in runentekens geschreven informatie op de gipsen rotswand van de garderobe.
'Mag ik vragen waarom u zo lang bij de kleedhokjes rondhangt?' vroeg een biceps in een witte short.
'Ik zoek het zwembad.'
Even later zat William bij de directie op het kantoor om uit te leggen dat hij noch seniel, noch dement, in de war, zwakzinnig, verstandelijk gehandicapt, bezopen, stoned, maanziek of gewoon knettergek was, noch van Mars, Pluto, Saturnus of nog verder kwam en tóch het zwembad niet kon vinden. En hij vroeg zich af of er aangepaste educatieve methoden bestonden om de avant-garde van het aqua-team uit te leggen dat hij gewoon baantjes wilde trekken, heen en weer tot hij bijna zonk van kramp en vermoeidheid om zijn ongetwijfeld vernauwde en half dichtgeslibde bloedvaten even door te spoelen.
Maar ze snapten het niet. Met een snelle beweging bedolf William zijn ondervragers onder een stapel ouderwetse zwemgordels. Toen vluchtte hij het kantoor uit, omhoog een touwbrug over in de richting van de Amazon Rocketeer.
Alhoewel de naam van deze attractie vooral hard en snel en ver weg deed vermoeden, bleek de praktijk totaal anders. William kwam nauwelijks vooruit. De trap naar boven stond vol met half volgroeide wezentjes die elkaar graag, maar een volwassene helemaal niet, in de buurt van hun veilig ontblote tienerlijven duldden. Overal waar William passeerde werd er verontwaardigd geschreeuwd, gekrabd en getrokken en waar het William wel lukte om vooruit te komen, belden de aanstormende adolescenten met waterdichte mobieltjes naar strijdgenoten die enkele meters hoger stonden. Die haakten solidair in elkaar, gebruikten de polsbandjes met kluissleuteltjes als venijnige boksbandjes of trokken bikini's los om vervolgens beschuldigend naar William te wijzen. Anderen namen zelf het initiatief door spontaan hun broek naar beneden te trekken en te gillen zodra William in zicht was.
Boven bleek De Rocketeer vier uitgangen te hebben. En het leek William het verstandigste om geheel tegen zijn natuur in te kiezen voor één met de aanduiding gevorderden en wel die waarvan het licht op rood stond. De seconden erna tuimelde William in vrije val naar beneden om vervolgens platgedrukt te worden in een horizontale looping en enkele kneuzingen op te lopen bij de botsing op twee meisjes die uit alle macht probeerden hun snelheid af te remmen.
Dat lukte pas toen William hen met al zijn inventiviteit probeerde te passeren en ze samen knel kwamen te zitten in een slecht gelaste S-bocht. Pas toen de glijbaan achter hen zich voor tweederde had gevuld met water en William enige minuten zonder zuurstof zijn laatste schietgebedjes had gepreveld, schoot William los en werd als een champagnekurk naar het uiteinde gelanceerd. Daar stond een ontvangstcomité hem op te wachten. Vier agenten en acht woedende badmeesters doken spontaan het bad in om William te arresteren. Dat was nog een hele klus. Want na William volgden de meisjes, enkele duizenden liters water en tientallen pubers die, opgehitst door het voorval, niet één veiligheidsregel meer in acht namen.
Bovendien waren er heel wat spieren die William nog niet benut had en hij stond erop het dure toegangskaartje te verzilveren. Zesenveertig gewonden later belandde William in de cel en hij vond dat hij zich een man mocht noemen.
De aanklacht kwam de gemeente duur te staan. William ging in hongerstaking en kon onverwacht rekenen op een geweldige advocaat: Aga. Zij had Williams verwaarloosbare seksuele ambitie niet alleen aan den lijve ondervonden, zij was ook bereid hier in het openbaar uitgebreid over te getuigen. En daar bleef het niet bij. Alles was haar eraan gelegen om de vermeende schande te herstellen. Ze riep getuigen op.
De vereniging van bejaarden kwam per bus. De leden waren zeer ingenomen om individueel voor het voltallige college van B&W te mogen verklaren dat de informatiebordjes in het zwembad inderdaad niet deugden. En tot ergernis van de wethouder van onderwijs wist Aga zeer overtuigd aan te tonen dat geen kind er in slaagde een adequate vertaling te geven van Amazon Rocketeer. Enkele ontslagen waren voor haar niet voldoende om de zaak in de doofpot te stoppen. Aga eiste een schadevergoeding. Voor het eerst sinds de toekenning van de stadsrechten kwam het jaarlijkse uitje van de raadsleden te vervallen.
William werd vrijgelaten. Hij was zijn buik kwijt en voelde zich in topconditie.
Op naar de top (c) 2001 Mark Boode