1. COLUMN, ANWB KAMPEER- EN CARAVAN KAMPIOEN

2. KINDERBOEK, DE EZEL VAN OS

3. BERNHARD, PRESENTATIE M-LAB

4. TONEEL, THE CHRIZ

5. GANDHI. DE MUSICAL

 

ezelvanos.jpg

DE EZEL VAN OS

Halverwege de gang hield Alisia in. Zachtjes sloop ze naar de keuken. Zo zachtjes als je loopt wanneer je in de keuken hoort praten, terwijl je weet dat er niemand is. Of beter gezegd: dat er niemand zou moeten zijn. Alle kruiden, pannen, borden en keukengerei; kortom alles wat je in een keuken kunt vinden, stond naast elkaar op de grond. Garde stond met rechte rug voor de rij.

‘Rozemarijn!’ schreeuwde Garde.

‘Present!’ gilde Rozemarijn.

‘Marjolein!’ schreeuwde Garde.

‘Present!’ gilde Marjolein.

‘Peterselie!’ schreeuwde Garde.

Het bleef stil. De kruiden keken bezorgd naar Peterselie.

‘Peterselie!’ schreeuwde Garde ongeduldig.

‘Sorry, present!’ zei Peterselie met een schor piepstemmetje.

Garde ging pal voor hem staan.

‘Nieuw hier?’

‘Ja, meneer. Vers,’ zei Peterselie.

Garde kneep met zijn ogen en boog dreigend naar hem toe.

‘Ben je trots op je bos krullen?’

‘Ja, meneer,’ piepte Peterselie.

‘Jammer,’ schreeuwde Garde. ‘We knippen je helemaal kaal!’ Garde ging weer voor de rij staan.

‘De laatste lichting komt zo. En,’ voegde hij eraan toe, ‘wie dit jaar de roomsaus verpest, doet niet mee aan het toetje. Begrepen?’

‘U heeft mij niet genoemd,’ klaagde Blikopener. ‘U vergeet mij elk jaar.’

Ik droom, dacht Alisia. Ze kneep zichzelf in haar arm en gilde zacht omdat ze harder kneep dan ze zelf dacht. Alle kruiden, pannen en borden verdwenen razendsnel in de kastjes. Eén bord bleef alleen achter op de grond. Alisia raapte het bord op. Ze werd gek van Kerstmis en ze kreeg opeens veel zin om het bord te laten vallen, misschien wel kapot te smijten. Zou ze…

‘Nee!’ Het stemmetje kwam uit het bord.

Alisia schrok en liet het bord los. Alle theedoeken en pannenlappen vlogen van de haakjes en vingen het bord op voordat het kapot kon vallen. De keukenla schoof piepend open. Garde leunde met twee gebogen staaldraden op de rand.

‘Jij vindt jezelf heel wat, niet?’

‘Je… praat,’ stotterde Alisia.

‘Natuurlijk,’ zei Garde.

De pannenlappen zetten het bord rechtop, de theedoeken gaven het een zetje. Bibberend rolde het bord naar het bordenkastje. Verbaasd hield Alisia het deurtje voor hem open.

‘Hoe kan ik nou weten…’

‘Er is zo veel wat jij niet weet,’ onderbrak Garde haar.

‘Ja, maar als ik wist dat ik het niet had geweten…’

‘Dan had je het wel geweten.’

‘Precies,’ zei Alisia. ‘En dan zou ik voorzichtiger zijn geweest.’

‘Dan zou ik in het vervolg maar wat voorzichtiger zijn,’ zei Garde.

Ik word gek, dacht Alisia. ‘Alles is de schuld van Kerstmis!’

‘Mmm…’ Garde keek ernstig omhoog. ‘Ga naar de Chriz.’

‘De wie?’

‘De Chriz! Santa, de Kerstman, of hoe jullie hem ook noemen.’

‘Hou op!’ Alisia liet zich niet zomaar voor gek zetten. ‘Jezus is zoek. Jozef is gebroken. Mijn ouders hebben geen tijd. De Kerstman bestaat niet. En jullie zeggen niets. Niet echt, bedoel ik.’

Want een garde kan niet praten. Maar leg dat maar eens uit aan een garde die tegen je praat. De garde zei niets meer, precies zoals gardes horen te doen. Jammer. Eigenlijk.

‘Goed,’ besloot Alisia. Stiekem hoopte ze dat Garde weer zou praten. ‘Ik ga naar de Chriz. Kan iemand een rendierentaxi bellen?’ Ze gluurde opzij.

Garde boog zijn staaldraden en trok Blikopener uit het hoekje waar hij zich had verstopt.

‘Geef haar het cadeau,’ zei Garde plechtig.

‘Het cadeau?’ Blikopener leek te blozen. ‘Ik?’ Hij struikelde naar een oud koekblik en tilde er een zilveren sneeuwstolpje uit. Kruiden, pannen en borden gluurden uit alle laatjes en kastjes naar het glimmende cadeau. Blikopener sprong op het aanrecht en begon te zingen.

Wil je doen wat je nooit deed
weten wat je nog niet weet
Dit cadeautje leert je kijken
zoals jij nooit eerder deed

Blikopener schoof het stolpje naar Alisia. Onder het bolle glas stond een zilveren paleisje in een dikke laag sneeuw. Alisia merkte dat ze bloosde. Net smeet ze bijna een bord kapot en nu kreeg ze een cadeau.

‘Ik weet niet…’

‘Precies,’ onderbrak Garde haar.

Voorzichtig schudde Alisia het stolpje. De sneeuwvlokken onder het glas dansten rond het paleis. Toen voelde ze ook koude vlokken op haar neus en haar handen en haar wangen. Uit het plafond vielen grote, dikke sneeuwvlokken. De deur van de koelkast zwaaide open. Een koude wind waaide door de keuken. Alles om haar heen werd wit en Alisia dwarrelde door de lucht alsof ze zelf niet zwaarder dan een sneeuwvlokje was.